Mijn algoritme was waterdicht voordat ik een video van Greyson Hoelzel kreeg te zien. Het was een constante stroom van lesbische en biseksuele memes, kattenpropaganda, cabaretiers die stukjes deden over hun gynaecologen of hun eigen moeders. Toen verscheen er plotseling een gezicht, de hemel ging open en de engelen zongen. Er was Hoelzel, die op zijn telefoon monoloog over belastingaangiften en alleen dronken werd. In werkelijkheid had hij het over bijna alles kunnen hebben en zou ik blijven hangen. Hij heeft gewoon dit charisma. Of misschien zijn het die glanzende lippen en dat niet te temmen haar. Die L-vormige kaak? Ik kan het niet zeggen. Het enige dat ik weet is dat ik – in het taalgebruik van mijn volk – zat.
En dat brengt mij bij het opmerkingengedeelte. Misschien nog betoverender dan Hoelzel zelf zijn de reacties die hij krijgt op zijn video's, waarbij mensen zichzelf links en rechts vernederen om de meest flirterige te laten vallen , soms smerigste oneliners. Commentatoren lijken van over het hele internet toe te stromen om een kans te krijgen om deze jongeman te objectiveren, hem op te hitsen, om zijn hand ten huwelijk te vragen. Als één commentator zei het als volgt: 'Dit commentaargedeelte is het equivalent van slipjes die tijdens een Prince-concert op het podium worden gegooid!'
En terwijl hij zijn deel ervan heeft verdiend echt ineenkrimpen, gruwelijk op de grens opmerkingen, de meerderheid heeft geen seriemoordenaarsenergie. Veel van de flirterige opmerkingen, zelfs de pittige, zijn vervat in een bepaald bewustzijn, geschreven door mensen die duidelijk aan de andere kant hebben gezeten van eenzijdige ontmoetingen met vreemden die het recht vinden om ongevraagde opmerkingen over hun lichaam te maken. Ze zijn vaak grappig, soms schokkend in hun durf.
In eerste instantie – als een vrouw die, zoals velen van ons, onwelkome uitlatingen op straat heeft moeten verduren sinds voordat ik zelfs maar mijn eerste menstruatie kreeg – had ik het gevoel dat er iets bijna rechtvaardigs was aan de manier waarop deze (meestal vrouwelijke) commentatoren de kans hadden aangegrepen om het terug te geven.
Toch kon ik de ongemakkelijke wetenschap niet van me afschudden dat er een mens aan de ontvangende kant stond, en ik wilde weten hoe hij zich door dit alles voelde. Ik wist niet zeker hoe bereid hij zou zijn om met een verslaggever te praten over zijn eigen status als ontluikend internet-sekssymbool, maar zoals ik al snel zou ontdekken, is Hoelzel, 25, een heel goede sport over veel dingen, vooral als het gaat om de hyperseksuele opmerkingen die in zijn meldingen terechtkomen.
'De commentaarsecties die ik op mijn video's heb, lijken op het Wilde Westen.'
Mensen die dicht bij hem staan, hebben enige bezorgdheid geuit over wat ze lezen, maar hij heeft meestal vrede gesloten met de ongemakkelijke zwerm aanbidding. 'Als je bepaalde opmerkingen krijgt die erg hypergeseksualiseerd zijn, maken vrienden en familie zich soms zorgen. Ze zeggen bijvoorbeeld: 'Hé man, je wordt feitelijk gebeld in de commentarensectie', zegt hij tegen Popsugar. 'En ik zie het, ik lees het. De commentaarsecties die ik op mijn video's heb, lijken op het Wilde Westen. Maar ik heb er eigenlijk geen last meer van.'
Dat gebeurde op een gegeven moment wel, geeft hij toe, vooral in zijn vroege dagen voor het maken van inhoud. Maar hoe meer hij zichzelf blootstelt aan internet, hoe meer zijn perspectief is verschoven. 'Ik zou graag willen denken dat de meeste van deze mensen grappig proberen te zijn en mij niet een ongemakkelijk gevoel willen geven', zegt hij. 'Dat soort opmerkingen vat ik op als een grap.'
Het is mogelijk dat het voor hem als man gemakkelijker is om de sectie met wilde opmerkingen van zich af te zetten dan voor een vrouw in een vergelijkbare positie. A Onderzoek uit 2021 naar de motivaties achter straatintimidatie ontdekte dat 'mannen die aangaven zich bezig te hebben gehouden met nabootsen een hoger niveau van vijandig seksisme, zelfverklaarde mannelijkheid, oriëntatie op sociale dominantie en tolerantie voor seksuele intimidatie vertoonden.'
Naast de kritiek waarmee vrouwen in het verleden persoonlijk te maken hebben gehad, weten we dat vrouwen ook het grootste deel van het misbruik online ondergaan, inclusief vrouwen wier persoonlijke of professionele accounts niets met hun imago te maken hebben. (Een vrouwelijke automonteur kan bijvoorbeeld gemakkelijk evenveel seksualiserende of ongepaste opmerkingen krijgen als een model of influencer.)
Het virtuele trottoir van de commentaarsectie is iets waar iedereen toegang toe heeft, wat het zo gevaarlijk maakt. Net als de anonimiteit – hoewel het soms het tegenovergestelde effect heeft, waardoor mensen die van oudsher kwetsbaar zijn, in staat worden gesteld het script om te draaien en zoiets als nabootsen voor zichzelf uit te proberen.
Hoelzel is zich bewust van deze dynamiek en erkent dat hij, als hetero blanke man, 'er mee om kan gaan'. Waar hij echter de grens trekt, zijn opmerkingen over zijn familie. Hij heeft DM's gekregen van volgers die zeggen dat ze contact hebben opgenomen met zijn twee oudere zussen, of met zijn moeder op Facebook, wat voelt als een enorme overtreding. 'Mijn moeder is een lieve vrouw, en ze blijft op zichzelf', zegt hij. 'In geen enkele mate wil ik dat mensen contact opnemen met mijn familie.'
Voor een pseudo-beroemdheid op internet heeft Hoelzel een aantal behoorlijk fanatieke fans. Sommigen hebben ‘stan-accounts’ aangemaakt op TikTok, waarbij ze bewerkte versies van zijn video’s en samenvattingen van zijn foto’s posten. Tijdens een rondje diep Googlen heeft hij zelfs een hele blog over zichzelf gevonden, ongeveer twintig pagina's lang, plus een cache met oude foto's die hij plaatste toen hij begon met het maken van inhoud, ongeveer vijf jaar geleden.
Maar de commentaren op zijn video's zijn niet altijd zo diepgaand: sommige mensen proberen echt te flirten, terwijl anderen er gewoon langskomen en terloops kleine grapjes laten vallen op weg naar het volgende stukje inhoud in hun feed. Ik sprak met enkele mensen die flirterige reacties op de video's van Hoelzel hebben achtergelaten en die bereid waren iets over hun motivaties te vertellen.
Angel Quinn, 25, vertelt me dat ze commentaar gaf op 'leuke en flirterige dingen omdat hij schattig is, en ik geloof ook in onschuldig flirten dat iemand een compliment geeft zonder intimidatie.' Ze voegt eraan toe dat als ze een 'kans heeft met hem of een andere man' die ze aantrekkelijk vindt, ze die zal nemen.
Het gaat minder om het trekken van de aandacht van Hoelzel en meer om het aan het lachen maken van andere commentatoren.
Sylvia, 22, is het ermee eens dat het belangrijk is om Hoelzel of wie dan ook op internet niet lastig te vallen. 'Ik zou nooit iets openlijk seksueels of schadelijks zeggen, maar neig meer naar opmerkingen die humoristisch en weliswaar een beetje direct zijn', zegt ze. 'Ik denk dat het hoe dan ook aanlokkelijk is, hoewel de machtsdynamiek van een vrouw versus een man en het feit dat je achter een scherm versus op straat zit, het zeker anders maakt dan de stereotiepe man die in het openbaar tegen een vrouw schreeuwt. Het voelt bij wijze van spreken niet empowerend aan, maar het is wel leuk om mijn mening te uiten, andere vrouwen (of welk geslacht dan ook) te zien die het daarmee eens zijn, en eerlijk gezegd aan de andere kant ervan te staan.'
Sylvia zegt dat ze af en toe commentaar achterlaat op de video's van Hoelzel omdat het voor haar 'een vorm van entertainment is'. Ze voelt zelfs een gevoel van dwaze kameraadschap met andere lurkers die zich bezighouden met haar opmerkingen - het gaat minder om het trekken van de aandacht van Hoelzel en meer om het aan het lachen maken van andere commentatoren. 'Alleen voor de grap,' zegt ze. 'Voor de meisjes, als je wilt.'
Of het nu een volwaardige popster is of gewoon een populaire contentmaker, sociale media maken het maar al te gemakkelijk om te vergeten dat er (bijna altijd) echte mensen aan de andere kant van het scherm staan. Hoelzel zelf is echt maar een kerel. Hij is onlangs verhuisd van Philadelphia naar New York City, waar hij ervan droomt ooit op een serieuzere manier in de comedy-scene terecht te komen. Maar vanaf nu werkt hij fulltime als milieuingenieur en gebruikt hij zijn vrije tijd om zichzelf op te nemen voor sociale media en daarnaast voor zijn podcast. Hij verzamelde zijn meer dan 1 miljoen volgers simpelweg door mooi en soms grappig te zijn. Zelfs hij geeft toe dat hij dat niet echt doet Doen zo veel – op een dag 'begon hij gewoon te praten', en het internet luisterde.
In de eerste video die ik ooit van hem heb gezien, demonstreert hij hoe hij zijn kat, Miso, op commando kan laten miauwen. Het geheel was crimineel schattig, dat spreekt voor zich. Hij steekt zichzelf regelmatig voor de gek omdat hij zo wanhopig op zoek is naar een vrouw, in het bijzonder een moeder voor de kleine Miso. Maar achter de grappen schuilt een oprechte verbondenheid.
Hij omschrijft zichzelf als een ‘hopeloze romanticus’, en er is een deel van hem dat gelooft dat zijn contentcreatie hem naar The One zal leiden. Hij is op date geweest met een paar vrouwen die in zijn DM's zijn geglipt, maar alleen als ze het vriendelijk hebben gevraagd - niet degenen die eisen dat hij zijn kleren uittrekt voordat hij ze ooit heeft ontmoet. Geen van de dates is tot nu toe gelukt, dus hij blijft single.
En het is om deze reden dat zijn verhaal er een is van moderne tragedie: duizenden mensen werpen zich op hem, maar er ontstaat geen echte gehechtheid – misschien omdat het te gemakkelijk is om de onstoffelijke hoofden op onze schermen te ontmenselijken. Zelfs degenen met zulke verleidelijke pruilmondjes.
Hoelzel is zich daar uiteraard maar al te goed van bewust. Lachend zegt hij: 'Ik zou mijn ogen uit kunnen kijken voor de camera en toch zouden alle mensen zeggen: 'Ik wil je naakt zien.'
Emma Glassman-Hughes (zij/haar) is associate editor bij 247CM Balance. In haar zeven jaar als verslaggever hebben haar beats het hele lifestylespectrum bestreken; ze heeft verslag gedaan van kunst en cultuur voor The Boston Globe, seks en relaties voor Cosmopolitan, en voedsel, klimaat en landbouw voor Ambrook Research.
