Jessica Torres
Jessica Torres
Iedereen gelooft altijd dat hun baby's schattig zijn, maar mijn moeder had geen waanvoorstellingen: ik was een prachtige baby. Mijn roze, mollige wangen werden geknepen en gekust, en de plooien op mijn armen en benen werden gekoesterd. Maar naarmate ik ouder werd, werd wat mij ooit mooi maakte plotseling een probleem voor iedereen.
Ik was het middelste kind tussen twee magere zusjes, en hoewel ze hartenbrekers en mooie meisjes werden genoemd, kreeg ik 'hoopvolle' complimenten. Deze complimenten waren voorwaardelijk; iets dat ik moest verdienen of waar ik op zijn minst op moest wachten. De 'vleiende' opmerkingen die ik kreeg, klonken meestal als: 'Als je al dat babygewicht verliest, zul je een knaller zijn', of: 'De puberteit zal wonderen doen, en dan zul je net zo mooi zijn als je zussen.' Ik besefte dat schoonheid iets was waar anderen mee geboren werden, maar iets waar ik hard voor moest werken om het te verdienen.
Het zou jaren duren voordat ik eindelijk over deze obsessie met schoonheid heen zou komen – en echt innerlijk vertrouwen zou me in staat stellen alle aspecten van mijn identiteit te omarmen, inclusief mijn seksualiteit.
Het zou jaren duren voordat ik eindelijk over deze obsessie met schoonheid heen zou komen – en echt innerlijk vertrouwen zou me in staat stellen alle aspecten van mijn identiteit te omarmen, inclusief mijn seksualiteit.
Toen ik in de puberteit kwam, waren mijn wangen nog rond en leek mijn lichaam op de vorm van een peuter. Maar mijn haar werd lang: zwart, dik en steil. Toen begon ik eindelijk complimenten te ontvangen. Ik voelde me voor het eerst mooi en besefte dat mijn haar me hielp om zo dicht mogelijk bij de conventionele schoonheidsnormen te komen.
Mijn haar werd het enige waar vreemden, vrienden en familieleden complimenten over gaven, dus ik hield me eraan vast. Ik verzorgde mijn haar alsof mijn leven ervan afhing – omdat dat in zekere zin ook zo was. Mijn gevoel van eigenwaarde was afhankelijk van de validatie van anderen. Ik besefte al snel dat de lengte en dikte van mijn haar de vrouwelijkheid en schoonheid vertegenwoordigden in de Latino-gemeenschap, en ik wilde ook zo gezien worden. Ik merkte dat ik wilde dat mensen mij tegen elke prijs aantrekkelijk zouden zien. Ik begon honderden dollars en talloze slapeloze nachten uit te geven aan haarverzorgingsproducten, behandelingen en routines. Maar net als alle oppervlakkige complimenten verloren ze uiteindelijk hun vonk.
Naarmate ik ouder werd, hadden complimenten niet langer dezelfde invloed op mij. Levenservaringen – zoals gedumpt worden door een vriend omdat ik dik ben – leerden me dat ik niet op de bevestiging van anderen kon vertrouwen. Ik stortte mij op het maken van modecontent in grote maten en leerde mijn eigenwaarde opbouwen door mijn daden, niet alleen door mijn uiterlijk. Ik besefte dat mijn lichaam het minst belangrijke deel van mij was.
Ik heb geleerd mijn eigenwaarde te koesteren zoals ik ooit van mijn haar hield. Wat anderen geloofden over mijn dikheid was niet langer mijn probleem. In plaats van toe te geven aan onderdrukkende schoonheidsnormen, begon ik ze uit te dagen. Dat heeft mij er onlangs toe aangezet mijn haar kort te knippen.
Dit was niet de eerste keer dat ik besloot mijn haar korter te knippen. Zes jaar geleden vertelde ik in een gesprek met een familielid dat ik overwoog om een chique bob te nemen. Ze vertelden me meteen dat ik kort haar niet kon 'uittrekken' vanwege de ronding van mijn gezicht en dat lang haar het 'juiste' was om als vrouw te hebben. Die ervaring motiveerde mij om mijn haar kort te knippen, ondanks dat ik een rond gezicht had, en het was een krachtig moment voor mij.
Snel vooruit naar 2025, en mijn leven ziet er heel anders uit dan in 2019. Nu ik midden dertig ben, ben ik in het reine gekomen met mijn seksualiteit en besef ik dat ik lesbisch ben. Mijn hernieuwde openheid over mijn seksualiteit deed me afvragen hoe ik mezelf zag en hoe ik mezelf aan de wereld wilde presenteren. Was ik een meidenlesbienne, een masc, een chapstick-lesbienne, een butch of een powerlesbienne? Zou ik moeten stoppen met het dragen van de kleine tasjes waar ik van hou? Hoe zou ik mooi kunnen worden door de vrouwelijke blik in plaats van door de geïndoctrineerde mannelijke blik waar we allemaal vanaf de geboorte mee geconditioneerd zijn?
Sinds mijn laatste uitdagende haartransformatie ben ik sporadisch begonnen te experimenteren met hoe ik door haarkleuren wil worden waargenomen. Dit jaar besloot ik de sprong te wagen en korter dan ooit te gaan, dit keer met een Franse bob.
Het idee om weer korter te gaan, ondanks de kritiek die ik de eerste keer kreeg, spookte al maanden door mijn hoofd, en terwijl ik op mijn telefoon aan het scrollen was, kwam ik een video tegen van een vrouw die een Franse bob krijgt. Het voelde meteen als een teken. Ik wist dat het knippen van mijn haar tot het kortste ooit zowel een oefening als een nieuw begin zou zijn bij het testen van mijn identiteit als lesbienne, maar ik besefte ook dat het tijd was om mijn persoonlijke schoonheidsnormen opnieuw ter discussie te stellen.
Mijn gezicht was ronder dan toen ik de eerste keer kort ging, en mijn haar was zo lang geworden dat ik me beschermd en comfortabel voelde. In tegenstelling tot voorheen gaf het kapsel mij deze keer niet meteen kracht; het daagde uit hoe ik mijn schoonheid zag. Mijn dubbele kin en kwetsbaarheid kwamen bloot. Ik kreeg honderden complimenten, maar die ene negatieve opmerking was de enige die ik me kon herinneren. Ik begon me af te vragen of ik de grenzen van mijn zelfvertrouwen en schoonheid te ver had verlegd.
Het werk dat ik al aan mijn identiteit had gedaan, begon te werken, waardoor ik dit nieuwe kapsel vol vertrouwen onder ogen kon zien, ongeacht wat een vreemde of wie dan ook in mijn leven zou zeggen.
De kruispunten van mijn identiteit worden voortdurend onder de loep genomen. Door mijn fysieke zelf te definiëren, kan ik het gevoel hebben dat ik de controle heb, terwijl de samenleving en politici over mijn waarde debatteren.
Die veranderingen in mijn identiteit en uiterlijk met vriendelijkheid accepteren is het minste wat ik kan doen – vooral als de maatschappij ons ertoe aanzet een ideaal na te streven dat niemand van ons ooit zal bereiken, simpelweg omdat het niet bestaat. Nu ik mijn haar draag op een manier die authentiek aanvoelt, voel ik me vrij om onbeschaamd mezelf te zijn als een dikke lesbische Latina.
Jessica Torres is a writer, body-positive advocate, and social media influencer dedicated to challenging beauty standards. Previously, she worked as a writer, producer, and on-camera talent for Revelist, which nominated her for a best beauty and style vertical award. Jessica has been featured in Seventeen, Teen Vogue, Nylon, Elle, and more.
