Avery Jackson, een 13-jarige transactivist die je misschien herkent uit de HBO Max-documentaire Transkap , is in de vijf jaar durende filmperiode enorm gegroeid. Nu ze officieel een tiener is, zijn Avery en haar moeder, Debi, ongelooflijk open geweest over de reis van hun familie en hun rol als pleitbezorgers voor de transgendergemeenschap. Om het bewustzijn te vergroten over het werk dat nog moet worden gedaan op het gebied van LGBTQ-rechten en de videoserie TRANSlation Summit - die gezinnen kunnen bekijken op HBO Max's YouTube — we spraken met Debi om erachter te komen hoe het leven is geweest sinds de camera's in 2019 stopten met draaien.
‘Achteraf gezien is het 2020, en we hebben er al jaren over gesproken hoe ze ons op vierjarige leeftijd kon vertellen dat ze een meisje is, maar als je terugkijkt op foto’s en video’s, vakantieherinneringen en dergelijke, realiseerden we ons dat ze drie was toen ze gender-non-conform gedrag begon te vertonen,’ vertelde Debi aan 247CM. 'We dachten dat dit een fase was waar kinderen doorheen gaan tijdens hun ontwikkeling, en dat dit geen groot probleem is. Het was absoluut extremer dan onze oudste zoon had meegemaakt, maar hij heeft er ook een beetje van gedaan.'
Uiteindelijk merkte Debi een verrassende verandering op bij haar dochter, die vervolgens naar de kleuterschool ging. 'Avery was niet langer het vrolijke kind en werd erg depressief en nors', legde Debi uit. 'Ze begon zich op de kleuterschool te gedragen. Ze wilde niet meer gaan. Nogmaals, als we terugkijken, komen we erachter dat dit ongeveer de tijd was dat ze me op een dag had gevraagd haar vingernagels te lakken terwijl ik mijn tenen aan het doen was. Ze ging naar de kleuterschool en de juf was geschokt dat dit jongetje nagellak op had, dus daar heeft ze nooit meer om gevraagd.'
'She was connecting with girls. She was trying to find ways to act like the other girls in her class, but she was getting messages from other people that wasn't OK,' Debi continued, noting that her daughter was just trying to be her authentic self. 'That's where the depression and anger and anxiety were coming from. Just before Christmas, she was picking out toys in a catalog and circled all the ones that were for girls, and then said, 'You can't tell Santa, he'll think that I'm a bad kid, and then he'll skip our house, and my brother won't get anything.''
Rond deze tijd begon Avery meer over het concept van de dood te praten, wat Debi ongelooflijk zorgwekkend vond. 'Ze was depressief en angstig en gedroeg zich, maar ze begon ook buitensporig over de dood te praten', zei ze. 'Ze vroeg me: 'Kan ik sterven als ik van het dak van ons huis val, of moet het gebouw groter zijn?' Welke vierjarige doet dat?'
'Avery was in transitie voordat we het wisten; ze pushte het en probeerde zichzelf over te zetten, zonder dat het officieel zo werd genoemd.'
Ondanks tegenstand van Avery's leraren en enkele vrienden en familie van de Jacksons, brachten Debi en haar man Avery in contact met een therapeut die gespecialiseerd was in gender. Na een paar maanden van afspraken trok Avery's therapeut Debi en haar man apart om hen te vertellen dat ze nog nooit een kind van deze leeftijdsverandering had gezien, maar veel van haar volwassen cliënten wisten rond de leeftijd van 4 of 5 jaar dat ze transgender waren. Op dit punt besloot Debi Avery de leiding te laten nemen. Hoewel ze hun kind niet onder druk wilden zetten om haar voornaamwoorden of naam te veranderen, stemden ze ermee in om af te wachten wat er zou gebeuren.
'We zijn overgestapt op een bevestigend zorgmodel, waarin je ze bevestigt: 'Ja, oké, we luisteren naar je', zei Debi. 'Je laat ze leiden. Avery was in transitie voordat we het zelfs maar wisten; ze pushte het en probeerde zichzelf te transformeren, zonder dat het officieel zo werd genoemd, zonder dat we echt doorhadden wat er gebeurde.'
Zodra Avery haar ware identiteit begon te omarmen, stopten de angstaanjagende discussies over de dood onmiddellijk. 'Toen we eenmaal van voornaamwoord wisselden en zeiden: 'Je bent een meisje en onze dochter', veranderde alles', zei Debi. 'Het ging allemaal weg. Ze was blij. Ze wilde naar school. Ze wilde buiten zijn en weer spelen. Dat was wat ons vertelde dat we de juiste beslissing hadden genomen.'
Ondanks dat ze opgroeide als conservatieve Southern Baptist in Alabama, stortte Debi zich al snel in de belangenbehartiging van transgenders, waarbij ze onderweg vrienden en familie verloor. Hoe dan ook, Debi heeft er alles aan gedaan om haar dochter te ondersteunen. Het meest opvallende was dat Avery op de cover stond Nationaal Geografisch 's nummer van januari 2017, waarin gender centraal stond. Avery, het boegbeeld voor transrechten, stond jarenlang in de schijnwerpers tussen haar opname in de HBO-documentaire Transkap en andere projecten en interviews. Nu, op 13-jarige leeftijd, heeft Avery besloten een pauze te nemen van de belangenbehartiging om zich te concentreren op de andere facetten van haar identiteit.
'Uiteindelijk kreeg ze een groter platform,' zei Debi. 'Ze zei dan: 'Ik help anderen en ik wil de wereld veranderen, zodat andere kinderen net zo gelukkig kunnen zijn als ik.' Naarmate ze ouder werd, vond er een verandering plaats. Natuurlijk denk ik dat het echt de negativiteit van de huidige [politieke] regering was. Ze hebben actief de bescherming teruggetrokken. We hebben geprobeerd haar ertegen te beschermen, maar LGBTQ-belangenbehartiging is nu mijn werk.'
Debi vertelde hoe Avery zich zorgen maakte over hoe open haar familie soms was. 'Ze hoorde me tegen mijn man praten en vroeg: 'Waarom moet je zoveel mensen over transkinderen vertellen, mam?' Ik antwoordde: 'Nou, omdat ik met een andere school werk, omdat die school een leerling niet ondersteunt, en ik wil dat dat kind een kans krijgt', legde Debi uit. 'Ik denk dat een groot deel daarvan haar heeft doen besluiten dat ze op dat moment niet zo publiekelijk wilde zijn. Ze wilde gewoon de kans krijgen om kind te zijn, dus dat was een ander onderdeel van de evolutie dat ik waardeer.'
'Ze wilde gewoon een kans krijgen om een kind te zijn, dus dat was een ander onderdeel van de evolutie dat ik waardeer.'
Nadat ze ervoor had gekozen een stapje terug te doen uit de schijnwerpers, twijfelt Avery nu ze tiener is over haar volgende stappen. 'Zelfs nu vraag ik haar: 'Denk je ooit dat je weer in de openbaarheid zult komen?' en ze zei: 'Ik weet het niet, maar als ik het weet, wil ik dat [mijn belangenbehartigingswerk] op mijn voorwaarden gebeurt, en ik wil niet noodzakelijkerwijs dat het over transgenders gaat. Er zijn andere mensen die pijn hebben. Mijn vrienden die een blanke moeder en een zwarte vader hebben, worden gediscrimineerd. Er zitten kinderen in kooien aan de grens. Waarom praten we daar niet meer over? Waarom is dat opeens niet op het nieuws, mam? Ik weet dat het nog steeds gebeurt. ''
Uiteraard staan Debi en haar man volledig achter de weg die Avery wil inslaan op het gebied van belangenbehartiging. De tienerjaren zijn tenslotte een tijd voor iemand om nieuwe vriendschappen te sluiten en erachter te komen waar hij of zij echt gepassioneerd over is in het leven.
Dr.Scott Leibowitz , een kinderpsychiater en medisch directeur gedragsgezondheid voor het THRIVE-programma van het Nationwide Children's Hospital, heeft advies voor ouders van transgenderkinderen die proberen de balans te vinden tussen het opkomen voor hun rechten en hen hun eigen pad laten kiezen.
‘Het is een moeilijke vraag, omdat er niet één manier is waarop iemand transgender kan zijn, en er is ook niet één manier waarop gender de hele identiteit van een persoon beïnvloedt’, legt Leibowitz uit. 'Als een jongere de uitdagingen ervaart die direct het gevolg zijn van het transgender zijn, is het heel gemakkelijk voor gezinnen om alleen op die basis te pleiten, omdat de samenleving zo ver achterloopt als het gaat om het helpen van deze mensen, die werkelijk tot de meest gemarginaliseerde mensen behoren. Dat brengt mensen ertoe de kwestie over hun trans-zijn te maken.'
'Ouderschap komt allemaal neer op weten wanneer je moet vechten, maar ook weten wanneer je een stap terug moet doen.'
Leibowitz merkte op dat de behoeften van transkinderen in de loop van de tijd kunnen veranderen, en dat is oké. ‘Jonge mensen kunnen zich meer gesteund gaan voelen, en zich meer op hun gemak gaan voelen met wie ze zijn, en zich bevestigd gaan voelen door anderen. Ze zijn in staat om hun trans-zijn te integreren in hun heelheid,’ zei hij.
Zijn advies? Vergeet niet om jongeren de ruimte te geven wanneer ze die nodig hebben. ‘Soms kan gender wel eens hun grootste prioriteit zijn,’ zei hij. 'Terwijl jonge mensen in andere situaties het gevoel kunnen hebben dat ze worden bevestigd, en in die situaties is transgender zijn slechts een heel klein deel van wie ze zijn, en het komt er eigenlijk op neer in hoeverre de samenleving voorbij kan gaan aan het feit dat transgenderkwesties zo'n uitdaging zijn om mee om te gaan.'
Bovendien kan Dr. Leibowitz niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om naar de behoeften van uw kinderen te luisteren. 'Een goede ouder zijn betekent dat je op de hoogte bent van wat je kind of tiener doormaakt en dat je een ruimte voor hem of haar creëert waarin die jongere echt kan zeggen wat de bron is van welke uitdaging hij of zij op dat moment ook doormaakt', legde hij uit. 'Het is ook belangrijk om ruimte te creëren waarin die jongere kan zeggen: 'Luister, ik heb jouw hulp hier nu ook niet bij nodig.' Ouderschap komt allemaal neer op weten wanneer je moet vechten, maar ook op weten wanneer je een stapje terug moet doen.'
Nu concentreert Debi zich er simpelweg op om Avery als tiener tot haar recht te laten komen. ‘13 zijn is voor iedereen moeilijk’, vertelde ze. 'Al haar vrienden, die van gemengd geslacht zijn, hebben het momenteel moeilijk. Je probeert onafhankelijker te zijn. Je probeert het zelf uit te zoeken. Je ontwikkelt meer vriendschappen en breidt je sociale wereld uit, en je denkt, in termen van je opleiding, na over wat je met je leven wilt doen.'
