Na een recordseizoen verliep Game 5 van de WNBA Finals knallend, waarbij de New York Liberty een overwinning van vijf punten behaalde op de Minnesota Lynx. De game kende veel opvallende momenten, maar veel nieuwe fans verbaasden zich over een ogenschijnlijk klein detail: waarom droegen sommige spelers, waaronder Lynx-aanvaller Alanna Smith, witte tape op hun oren?
We weten dat WNBA-mode zowel op als buiten het veld centraal staat, maar deze kleine stukjes witte tape zijn geen fashionstatement. De details zijn zeker opvallend en lijken misschien zelfs een beetje vreemd als je een nieuwe fan bent, maar de tape heeft eigenlijk een echt doel: de oorbellen van een speler bedekken. Hier is alles wat we weten over de keuze op het veld.
Waarom dragen WNBA-spelers (en andere professionele atleten) tape op hun oren?
Volgens het officiële WNBA-regelboek Het is atleten niet toegestaan om te spelen met welk type hand-, arm-, gezicht-, neus-, oor-, hoofd- of neksieraden dan ook, waaronder uiteraard ook oorbellen. Aangezien oorbellen van nature scherp en puntig zijn, worden ze als gevaarlijk beschouwd voor de atleet en andere spelers. De zorg is dat een oorbel aan een speler kan vastklikken en mogelijk schaafwonden, snijwonden of prikken kan veroorzaken, of de oorlel van de eigenaar kan scheuren.
Glinsterende oorbellen kunnen tijdens een wedstrijd ook een afleiding vormen voor de drager of andere spelers, wat het risico op blessures of botsingen kan vergroten als een atleet niet alert is. Om nog maar te zwijgen: sieraden kunnen tijdens het sporten verbogen, kapot of bekrast raken.
Een laag beschermtape zorgt ervoor dat oorbellen minder snel blijven haken, waardoor het risico op deze problemen wordt verminderd.
Sommige individuele sporten, zoals gymnastiek en atletiek Sta atleten toe kleine oorknopjes te dragen, omdat er minder risico is dat deze worden verdrongen of in contact komen met andere atleten. Echter, in contact, teamsporten zoals basketbal, rugby en voetbal worden oorbellen beschouwd als een veiligheidsrisico en zijn daarom helemaal niet toegestaan, tenzij ze volledig zijn afgeplakt.
Veel atleten kiezen ervoor om hun oorbellen helemaal af te doen. Maar sommigen kiezen ervoor om ze in plaats daarvan vast te plakken. In sommige gevallen kunnen atleten er om religieuze of culturele redenen voor kiezen om hun oorbellen in te laten. (Volgens NCAA-voorschriften , religieuze sieraden zijn toegestaan als ze 'veilig op het hoofd zijn aangebracht.')
In andere gevallen kan het zijn dat de oorbel moeilijk te verwijderen is of nog steeds aan het genezen is, in welk geval de atleet ervoor kan kiezen deze met tape af te plakken in plaats van hem mee te nemen voor een wedstrijd.
Wat betreft de kleur en het type tape dat atleten op hun oren moeten gebruiken, lijken er geen publieke regels of vereisten te zijn. Standaard, witte atletiektape is waarschijnlijk de meest toegankelijke optie vóór een wedstrijd, en is ontworpen om gemakkelijk en pijnloos te verwijderen zonder een plakkerig residu op uw huid achter te laten. Chirurgische tape kan een andere geschikte optie zijn (indien beschikbaar), terwijl plakband of ducttape waarschijnlijk vermeden moet worden, omdat dit niet noodzakelijkerwijs lichaamsveilig is.
In tegenstelling tot dunne, doorschijnende Scotch-tape, die is gemaakt van celluloseacetaat, wordt atletiektape meestal ook gemaakt van katoen en/of polyester, wat een meer gestructureerde buffer op het oor kan bieden en op zijn beurt meer bescherming biedt voor de atleet en de omringende spelers.
Nog een laatste opmerking: bij rugby wordt soms oortape gebruikt om de oren van spelers te beschermen tegen verwondingen zoals snijwonden en bloemkooloren. Bij deze techniek wordt het hele oor afgeplakt, in plaats van slechts een klein deel, zoals je zult zien bij spelers die oorbellen afplakken.
Andi Breitowich is een in Chicago gevestigde freelanceschrijver en afgestudeerd aan de Emory University en de Medill School of Journalism van de Northwestern University. Haar werk is verschenen in PS, Women's Health, Cosmopolitan en elders.
