Er zijn veel redenen om lief te hebben Eva vermoorden : hartverscheurende actie; vlijmscherp schrijven; adembenemende mode; de weergaloze schat die Sandra Oh is. Persoonlijk kijk ik Eva vermoorden voor zijn genuanceerde en boeiende onderzoek naar queerness.
De serie draait om de opkomst van een zeer bekwame – en zeer onstabiele – huurmoordenaar die de naam Villanelle draagt, en de MI6-agent Eve Polastri, die op een missie is om haar op te sporen. Naarmate de show vordert, verandert de relatie tussen Villanelle en Eve van een achtervolger en achtervolgd in een veel interessantere, obsessievere relatie.
In eerste instantie was ik bang dat de hints van vreemdheid die ik in seizoen één zag gewoon een andere vorm van queerbaiting waren. Voor degenen die het niet weten: queerbaiting is wanneer televisieprogramma's, films of boeken laten doorschemeren dat karakters homo zijn om LGBTQ-fans verslaafd te houden, maar nooit volledig een standpunt innemen of het eigenlijke representatiewerk doen.
Maar hoe langer ik keek Eva vermoorden (en vervolgens opnieuw bekeken en opnieuw bekeken), hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat de vreemdheid die ik in de show zag verder ging dan de huiveringwekkende relatie tussen Eve en Villanelle, en een fundamenteel onderdeel vormde van de show zelf.
'Het verhaal van de ogenschijnlijk heteroseksuele vrouw die verliefd wordt op een vreemde vrouw is zo oud als de tijd, en het is verfrissend om het op televisie te zien verschijnen.'
Gedurende de serie roept de show vragen op – en soms ook antwoorden – op enkele zeer reële vreemde zorgen. Hoe presenteer je jezelf bijvoorbeeld op een authentieke en veilige manier in de wereld? Soms kan het gevaarlijk zijn om tegen de stroom in te gaan als het gaat om kleding of presentatie, of op zijn minst vermoeiend.
Dit idee van maskeren of passeren wordt het best weergegeven door Villanelle, die in een oogwenk van ongezien naar aandachttrekkend gaat. Dit is vooral duidelijk als het gaat om haar schokkende, opvallende en wenkbrauwverhogende garderobe. Haar kledingstijl springt van hypermannelijk naar hypervrouwelijk naar ondefinieerbaar, en hetzelfde kan gezegd worden van haar genderpresentatie. Hoewel Villanelle tijdens de show zij/haar voornaamwoorden gebruikt, vertegenwoordigt ze in sommige opzichten het toppunt van non-binair. . . minus alle moorden en psychopathie.
Maar Eva vermoorden stopt niet bij één vorm van representatie: het onderzoekt vele vormen van queerness. Er is de overdreven, adembenemende weergave van Villanelle, maar er is ook de onderdrukte, dichtgeknoopte (letterlijk), meer herkenbare versie van Eve Polastri.
Gedurende de eerste twee seizoenen leren we Eve kennen en liefhebben vanwege haar humor, haar menselijkheid en haar humor. En gedurende deze tijd is Eva getrouwd met een man. Naarmate deze seizoenen vorderen, ontdekken we echter dat Eve meer is dan alleen maar geobsedeerd door Villanelle en moeite heeft om met deze aantrekkingskracht in het reine te komen. Al in de derde aflevering van seizoen één zijn we er getuige van dat Eve haar seksualiteit in twijfel begint te trekken. Uit de kast komen kan jaren duren, of soms een heel leven. Kijken naar een personage dat begint te begrijpen dat ze zich aangetrokken voelt tot iemand van wie ze voorheen nooit had gedacht, resoneert tot in de kern met mij.
De thema's vreemdheid en vragen worden kaal verwoord door het personage Bill. 'Ik word gewoon verliefd op degene op wie ik verliefd word', zegt Bill voordat hij de vraag aan Eve stelt. 'Ben je ooit geïnteresseerd geweest in vrouwen?'
Het verhaal van de ogenschijnlijk heteroseksuele vrouw die verliefd wordt op een vreemde vrouw is zo oud als de tijd, en het is verfrissend om het op televisie te zien verschijnen. De waarheid is dat seksualiteit variabel is en gedurende iemands leven kan veranderen.
Naarmate seizoen twee vordert, Eva vermoorden blijft wat ik beschouw als zeer vreemde vragen opwerpen, waaronder de vraag 'Wat is seks?' In seizoen twee, aflevering zeven, delen Eve en Villanelle een intense scène. Eve heeft seks met haar collega terwijl ze luistert naar Villanelle die masturbeert. Bij het bekijken van deze scène kunnen kijkers zich afvragen: Whoa, hebben ze gewoon seks gehad?
In queerrelaties wordt de vraag 'Wat is seks?' is niet altijd vanzelfsprekend. Het is meer dan wat dan ook afhankelijk van communicatie en het creëren van wederzijdse betekenis. Hetzelfde geldt voor Eve en Villanelle in hun gecompliceerde en uitgesproken vreemde relatie.
'Er bestaat vaak de misvatting dat queer-relaties als een soort utopie fungeren, en dat, aangezien beide (alle) partners niet hetero zijn, de relatie daarom volledig gelijkwaardig is.'
Ten slotte – ja, ik beloof dat ik tot een bepaalde conclusie kom – tel ik Eva vermoorden als daadwerkelijke representatie, omdat het ingaat op de duistere kant van queer-relaties: de aanwezigheid van machtsdynamiek en het potentieel voor misbruik. Er bestaat vaak de misvatting dat queer-relaties een soort utopie zijn, en dat, aangezien beide (alle) partners niet hetero zijn, de relatie daarom volledig gelijkwaardig is. Dit is natuurlijk niet waar. Allerlei factoren kunnen een machtsevenwicht binnen een relatie veroorzaken: bekwaamheid, geïnternaliseerde homofobie, vetfobie, leeftijd, lengte en gewicht, ras, sociaal-economische status, cis-heid en nog veel meer. Queerrelaties zijn helaas niet immuun voor patronen van misbruik, gaslighting en intimidatie.
De relatie tussen Eve en Villanelle laat dit maar al te duidelijk zien: of het nu gaat om Eve's gewelddadige steekpartij op Villanelle aan het einde van seizoen één of Villanelle's VELE intimidatie, met als hoogtepunt haar manipulatie en poging tot moord aan het einde van seizoen twee.
Maar this is exactly why I love to watch Eva vermoorden : het vertegenwoordigt geen ideale queer-relatie, maar een overdreven versie van een echte relatie gevuld met alle vragen, verwarring, verraad en instabiliteit waar zovelen van ons in ons dagelijks leven mee worstelen. Het biedt een dramatisch podium waarop ik mijn eigen vragen en angsten kan zien uitspelen. Als dat niet het punt van fictie is, dan weet ik het ook niet meer.
Nu seizoen drie in volle gang is (en een première met onder meer een homohuwelijk en Jodie Comer die een geweldig pak rockt), kan ik niet wachten om te zien welke nieuwe en opwindende vragen er in de toekomst zullen rijzen.
