Zwanger zijn en daadwerkelijk gaan bevallen zijn twee heel verschillende dingen. Als je eenmaal gaat bevallen, voelen de ontberingen die je zwangerschap met zich meebracht onmiddellijk onbeduidend, omdat je beseft dat het onvermijdelijk is nu je een mens gaat baren. Hoewel je je best doet om kalm te blijven, je partner niet te beledigen en de perfecte zwangere patiënt te zijn, is de kans groot dat de voortgang van de bevalling je langzaam stukje bij beetje naar beneden haalt.
Lees door voor de 28 emotionele stadia van de bevalling die vrijwel elke zwangere vrouw doormaakt.
01
De laatste dagen vóór je uitgerekende datum breng je door in een waas van nervositeit en opwinding.
02
Je reageert op elke kleine schop of beweging als het potentiële begin van je bevalling.
03
Je komt uiteindelijk in de fase van de vroege bevalling, waarbij je milde weeën en mogelijk waterbreuk ervaart.
04
Je begint in paniek te raken en verzamelt al je spullen voor het ziekenhuis.
05
U belt uw arts en weet zeker dat het tijd is om te bevallen, maar hij zegt dat u thuis moet blijven en moet ontspannen totdat de weeën dichterbij komen.
06
De Island Def Jam-muziekgroep
Je probeert zijn advies op te volgen, maar de gedachte dat je binnen een paar uur een mens uit je vagina moet verwijderen, verhindert kalme gevoelens.
07
Je begint je weeën te timen, terwijl je tegelijkertijd hoopt dat ze zullen versnellen en dat ze helemaal zullen ophouden.
08
Je weeën beginnen aan te voelen als menstruatiekrampen door het gebruik van steroïden en je belooft dat je nooit meer zult klagen over menstruatiekrampen.
09
Na verschillende onophoudelijke telefoontjes naar de dokter om erachter te komen of het tijd is om te gaan, ga je naar het ziekenhuis.
10
Je bent geschokt door het gebrek aan urgentie van elk ziekenhuispersoneel dat je onderweg tegenkomt.
11
Je nestelt je in je kamer en voelt dat de weeën sterker worden.
12
De verpleegkundige lacht je bijna uit als je vraagt of je al een ruggenprik kunt krijgen.
13
De weeën beginnen je te laten ontsporen en je weet zeker dat het tijd is om te persen.
14
Uw verpleegkundige vertelt u dat u slechts vijf centimeter ontsluiting heeft, dus nee, het is geen tijd om te persen.
15
Maar het is tijd voor een ruggenprik, als je die wilt.
16
Je partner, die op wat voor manier dan ook probeert te helpen, begint zich persoonlijk aangevallen te voelen.
17
Je hebt eindelijk 10 centimeter ontsluiting na wat voelt als dagen, maar je wilt opeens niet meer persen.
18
Je vraagt wanhopig of je de baby daar nog wat langer mag houden, omdat je in paniek raakt.
19
Je begint te duwen en te bidden dat je niet op de tafel poept.
20
Je poept op tafel.
21
Door zweet en tranen blijf je duwen totdat je het gevoel hebt dat je letterlijk van binnenuit uit elkaar wordt gerukt.
22
De dokter zegt dat hij het hoofd ziet en je partner weigert te kijken of het lijkt alsof hij op het punt staat flauw te vallen bij de aanblik.
23
Op dit punt zijn je periodieke scheldwoorden samengevoegd tot één lange reeks.
24
Je duwt met alles wat je hebt en stemt al het andere in de kamer af, inclusief je partner.
25
Uiteindelijk komt de baby helemaal naar buiten en zak je opgelucht in elkaar.
26
De baby wordt uiteindelijk aan jou overhandigd en ook al zitten ze onder de walgelijke rommel, ze zijn het mooiste ooit.
27
Alles gaat goed, totdat je te horen krijgt dat het tijd is om je placenta te laten bevallen.
28
Volledig uitgeput en verstoken van waardigheid, zeg je tegen jezelf, zal ik dit kind laten weten wat hij mij heeft aangedaan.'
Net als iedere andere moeder voor jou.
