Dit verhaal maakt deel uit van Hoe wij het vieren , waarin we delen hoe we onze favoriete zondagse rituelen in de zomer eren.
Ik voel me nostalgisch als ik terugdenk aan de dierbare herinneringen aan het samenkomen met familie en vrienden op het strand. Of het nu in de Dominicaanse Republiek is of in het bruisende New York City, deze momenten hebben een speciaal plekje in mijn hart. Onze favoriete strandbestemming in de stad was Coney Island. Ja, de Bronx had Orchard Beach, maar er was iets speciaals aan het strand van Brooklyn dat ons daarheen trok.
In the 1990s and early 2000s, Luna Park was the go-to spot if you were a working-class family that couldn't afford to visit Disney World. Unlike the simplicity of packing sandwiches and soft drinks, our beach preparations were events in and of themselves. The night before, amid the hustle and bustle of gathering beach essentials, one item stood out — a caldero (traditional Latin cooking pot) brimming with Dominican spaghetti. I just remember thinking how illogical it was to bring spaghetti to the beach. I worried about sand getting into the food (and what if we forgot the proper utensils and ended up with food that couldn't be eaten with our hands?).
Ik opperde altijd het meer praktische idee om broodjes mee te nemen of gewoon iets te kopen bij de voedselverkopers van Coney Island als we honger kregen. Mijn ouders spotten en negeerden me, waardoor ik boos werd over het eten van de spaghetti. Hoe dan ook, mijn broers en zussen en ik volgden nog steeds de gebruikelijke routine om de volgende ochtend om zes uur wakker te worden en ons boodschappenkarretje in te pakken om onze neven en nichten te ontmoeten bij hun treinhalte.
We sjouwden met onze koelers en handdoeken, en ik herinner me de verwachting van mijn familie om zich over te geven aan de hartige spaghetti vermengd met de zoute zeebries. We legden onze pasgewassen dekens op het zand en gebruikten tassen en schoenen om elke hoek te verankeren. Er zou het gerinkel van Coronas zijn voor de volwassenen en het bruisen van Coca-Cola voor ons jongeren, terwijl de geur van huisgemaakte spaghetti de lucht vulde, begeleid door de ritmische beats van bachata, merengue en salsa uit onze boombox.
Deze stranddagen waren een feest voor de zintuigen. Op dat moment zag ik dat niet zo. Op een jaar, toen ik een jaar of twaalf was, ergerde ik me enorm aan het ongemak van het dragen van zoveel spullen. Ik besloot in opstand te komen en niet te eten. Ik was jaloers op de andere mensen daar met hun gezinnen, die heerlijke warme hotdogs en frietjes van Nathan kochten. Ik zei tegen mezelf dat ik een broodje zou eten en die koude, zandige spaghetti niet zou aanraken als ik honger zou krijgen.
Maar nadat ik werd afgeleid door met mijn neefjes in het water te spelen en zandkastelen te maken, verloor ik uit het oog hoeveel boterhammen er nog over waren. Omdat ik uitgeput was door het opgebruiken van al mijn energie, begon mijn maag te grommen. Toen ik erheen ging om een broodje te maken, dat we ter plekke samenvoegden met vleeswaren uit de bodega, merkte ik dat er geen brood of vleeswaren meer over waren. Het enige wat we konden eten was die gevreesde koude Dominicaanse spaghetti.
Maar toen ik eenmaal toegaf, had ik er geen spijt van. Ik kon de gehakte salami en alle Dominicaanse kruiden proeven; het was de eerste keer dat ik besefte hoe lekker spaghetti koud smaakt. Ondanks mijn tegenzin besefte ik ook dat het nooit beter smaakte, omdat ik het daar met mijn gezin aan het eten was.
Naarmate de jaren verstreken, besefte ik dat het niet alleen mijn familie was die spaghetti naar dat strand bracht. Veel andere Dominicaanse Amerikaanse families deden dat ook – het was iets. Ik was niet langer jaloers op de hotdog-eters van Nathan, omdat ik het strand verliet met een volle buik en een leven vol herinneringen zonder een extra cent uit te geven. Het werd al snel een integraal onderdeel van onze traditie, een hack die ik later samen met mijn vrienden adopteerde.
Nu ik in LA woon, heb ik al een tijdje niet meer genoten van de traditie van Dominicaanse spaghettistranddagen, dus ik wil deze nieuw leven inblazen. Het vooruitzicht om deze dierbare herinneringen op mijn eigen voorwaarden opnieuw te creëren is zowel opwindend als geruststellend. Ik stel me een bijeenkomst van dierbaren voor, waarbij de geur van sudderende spaghetti zich vermengt met de zeelucht terwijl we genieten van de warmte van de zomer in Malibu of Santa Monica. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe perplex mensen zullen zijn als ze een ijzeren pot spaghetti op het strand zien.
Dit jaar beloof ik mijn culturele erfgoed te eren door deze geliefde traditie terug te brengen. Of ik de spaghetti nu zelf klaarmaak of de verantwoordelijkheid deel met mijn gekozen gezin, waaronder veganisten en mensen met glutenallergieën, mijn versie zal een eerbetoon zijn aan de smaken van thuis terwijl ik er mijn eigen draai aan geef. De locatie kan verschillen, maar het sentiment blijft onveranderd: Dominicaanse spaghettistranddagen vieren familie, eten en de blijvende banden die ons verenigen.
Het behoud van culturele tradities wordt steeds belangrijker in een wereld die voortdurend verandert. Deze rituelen verbinden ons met onze roots en herinneren ons aan wie we zijn en waar we vandaan komen. Op deze reis om onze nostalgische strandtraditie terug te winnen en te omarmen, doe ik dat in de wetenschap dat ik een deel van mijn erfgoed levend houd voor de komende generaties.
Sasha Merci is een Dominicaanse Amerikaanse acteur, komiek en virale digitale maker van de eerste generatie. Ze toont meer dan een decennium aan uiteenlopende ervaring in entertainment met rollen in films als 'Righteous Thieves' en 'De Lo Mio', samen met samenwerkingen met gerenommeerde merken als Target en Bumble. Ze deelt haar Bronx-roots en passie voor de Latijns-Amerikaanse cultuur door zich uit te spreken over geestelijke gezondheid en door komedie te navigeren.
