Dame Vogel is geschreven door Greta Gerwig, en het is ook de eerste film die de acteur/filmmaker heeft geregisseerd, dus het zou niet vreemd zijn om aan te nemen dat deze uit haar leven komt. Als je het onderwerp nader bekijkt – het leven van een tienermeisje dat naar de katholieke school in Sacramento, CA gaat en in 2002 afstudeert – zou je er meer van overtuigd zijn dat het op haar leven was gebaseerd, aangezien ze ook opgroeide in Sacramento en rond dezelfde tijd afstudeerde aan de katholieke school. Het personage Lady Bird (gespeeld door Saoirse Ronan) is echter niet gebaseerd op Gerwig, en toen ik onlangs met haar over de film praatte, vertelde ze zelfs hoe sterk de echte tiener Greta verschilde van het hoofdpersonage uit de film. Toch kwam een groot deel van de film voort uit Gerwigs leven en opvoeding - blijf lezen om erachter te komen wat, plus de reden waarom je nooit zult ontdekken wat er met Lady Bird gebeurt nadat de aftiteling is verschenen.
247CM: Je zei dat er in deze film niets anders is gebeurd dan dat je ook uit Sacramento komt, maar ik wilde toch weten of er overeenkomsten zijn tussen jou als adolescent en Lady Bird.
Greta Gerwig: Er zijn zeker dingen in de film die met mij te maken hebben, maar alles is gefictionaliseerd en herschikt. Mijn zus heeft de film gezien en ze weet meteen wat echt is en wat niet echt is, en ze kan alle kleine dingen zien die ik van iemand heb afgepakt en aan iemand anders heb gegeven. Als jouw familie iets bekijkt, weten ze – mijn broer, mijn zus, mijn ouders – wat het is.
I think the truth is for me, I was not at all like Lady Bird. I never made anyone call me by a different name, I passed my drivers' test the very first time . . . I was much more of a rule follower, people-pleaser kind of kid. I really wanted the gold star, and it would devastate me if I didn't get it. In a way, writing the movie was like exorcising some id or demons or something I didn't have access to at the time, inventing the more untethered version of perhaps who I was, but it was not something I had access to at the time. It feels very personal to me, and it definitely has a core of truth that is very connected to me, even though it's not literally the events of my life and I was not like Lady Bird.
PS: Kun je iets vertellen over de casting van Saiorse Ronan?
GG: Ik heb altijd van Saoirse gehouden als acteur, maar ik had haar nooit in gedachten toen ik aan het schrijven was, omdat ik probeer het personage goed op de pagina te krijgen. En bovendien is ze Iers, dus ik dacht niet eens dat ze het zou willen doen of een relatie met deze film zou willen hebben, maar toen las ze het script en ze vond het echt geweldig en had een diepe band met het verhaal, en ze wilde het echt doen.
Ze is zo'n bijzondere combinatie van technische vaardigheid, omdat ze een accent doet. Dat doet ze niet Look zoals Lady Bird; ze heeft deze hele wandeling en dit fysieke leven voor dit meisje gecreëerd, dat losstaat van hoe ze is. En ze leeft ook gewoon helemaal in het moment; ze is beide dingen, zowel ongecontroleerd als volledig technisch, en daarom is ze een van de groten.
PS: Waarom heb je 2003 gekozen als het jaar waarin de film zich afspeelt?
GG: 2002, 2003 was iets nadat ik op de middelbare school zat. Ik wilde die jaren kiezen omdat ik wilde dat het in de wereld van na 11 september zou zijn, en ik wilde dat het zou zijn toen we in de oorlog in Irak verwikkeld raakten. Het was 18 maanden na 11 september en het voelde alsof al deze gigantische mondiale gebeurtenissen plaatsvonden. Het was een soort televisieoorlog, maar niet zoals Vietnam was geweest, maar [er waren] dit soort berichten over de schok en het ontzag. Ik heb het gevoel dat in films alles gescheiden wordt gehouden: persoonlijke levens hier en mondiale gebeurtenissen daar, en de waarheid is dat het allemaal samenvalt. Je leeft door het moment dat je doorleeft.
En ik wilde het ook op het moment voordat internet alles overnam. Het zat eraan te komen, maar het was er nog niet helemaal. Je kunt nog steeds geen mobiele telefoon hebben. Er was geen Facebook. Er was geen Instagram, er was geen Snapchat, en ik denk dat veel van de manier waarop tieners nu leven zo is, en ik denk gewoon niet dat het zo filmisch is. Zo egoïstisch dat ik er gewoon niet op wilde schieten.
PS: Een van de meer herkenbare thema's is de warme en koude moeder-dochterrelatie en hoe de relatie is tijdens je tienerjaren.
GG: Voor mij is dat het belangrijkste liefdesverhaal van de film. Het gaat tussen deze moeder [gespeeld door Laurie Metcalf] en deze dochter, en ik denk dat je in films zo vaak moeders zult hebben die worden afgeschilderd als monsters of als engelen, en dat is gewoon niet de waarheid. Het zijn mensen; het zijn maar mensen. Ze maken fouten en doen het soms ook goed, net zoals kinderen totale snotneuzen kunnen zijn en soms ongelooflijk genereus en inzichtelijk kunnen zijn. En ze zijn allebei. Voor mij is die relatie tussen moeder en dochter, vooral in de tienerjaren, bijna alsof er iets chemisch gebeurt als je gewoon op deze manier ruzie maakt. Jullie lijken zo op elkaar en jullie worden uit elkaar getrokken, en ik denk dat dat het ingewikkelder maakt. Omdat ze weten dat ze je verliezen. Er zit dus een intensiteit in die anders is dan al het andere.
PS: Het enige dat ik een beetje hard vond, waren de opmerkingen van Marion over hoe ver haar dochter kon gaan in het leven. Was je bang dat je Marion een beetje te negatief zou maken?
GG: Nee, ik doe met geen van beiden iets. Lady Bird is soms een beetje een lul, en ik wilde dat ze een gelijkwaardige sparringpartner had. Mijn doel was de hele tijd: ik weet waar die moeder vandaan komt, en ik weet waar die dochter vandaan komt. Ze pakken elkaar zo hard aan, maar dat komt omdat ze twee kanten van dezelfde medaille zijn.
PS: Lady Bird zou nu 33 zijn; wat zou je je nu voorstellen voor haar leven?
GG: Dat doe ik niet echt met karakters; Wat ik leuk vind aan films is dat ze eindig zijn. We krijgen deze mensen alleen voor deze tijd, want dat is het verhaal dat ik moet vertellen. De film eindigt met het inademen en vervolgens wordt het zwart, want als ze uitademt, is dat voor mij een nieuw verhaal. En het is een verhaal dat ik niet ga vertellen.
Ik denk dat er een zekere droefheid heerst dat films deze container hebben en dat ze niet eeuwig doorgaan. Omdat je denkt: dat is alles wat we van deze karakters krijgen. Ik herinnerde me dat ik als tiener naar films keek waar ik van hield; het zou me doden als ze eindigden, omdat ik dacht: 'Wacht! Is er niet meer?' Een van mijn favoriete films – zo romantisch – was Goede Wil Jagen , en als het eindigt, denk je: hij gaat naar Californië om haar op te halen! Waarom kunnen we niet met hem naar Californië gaan?! Hoe zal dat zijn? Zullen ze gelukkig zijn? En je denkt: dat was deze film niet. Het hele doel van deze film is om hem naar de plek te brengen waar hij zijn meisje in Californië kan gaan halen. Dat gevoel van 'maar ik wil weten hoe het afloopt.' Om daarmee te eindigen: het is die pijn waarvan je het niet weet.
