Decennia lang is de kunst van het slepen gedegradeerd tot de donkerste uren van de nacht. Zowel dragqueens als dragkings komen tot leven in schemerige clubs en stille theaters, voeren artistieke nummers op, doen dodelijke splits en drops en griezelen natuurlijk een dollar of twee aan fooien. Zeker, er zijn momenten waarop deze goden en godinnen van de nacht het zonlicht in dwalen; we hebben dragbrunch, LGBTQ Pride Month-festivals en zelfs RuPaul's Drag Con. Maar een dragqueen die midden in de middag in een bibliotheek een boek voorleest aan een groep kleuters? Dat is een beeld dat misschien niet meteen in je opkomt. Gelukkig, Drag Queen-verhaaluur (DQSH) is hier om de verwachtingen teniet te doen en de Amerikaanse jeugd te verrassen en te verrukken.
Drag Queen-verhaaluur began in San Francisco in 2015 and has since exploded across the nation and overseas. This Summer, it made a stop in Provincetown, MA, where HBO has launched a new creative experience celebrating the LGBTQ+ community. The seven-week program is called Het atelier , en het biedt inclusieve evenementen, inspirerende kunsttentoonstellingen, intieme gesprekken en meer. Eén week wordt Familieweek genoemd, een zet die gezien het feit absoluut logisch is Sesamstraat zit nu op HBO. DQSH was te zien als onderdeel van deze opwindende week met een prachtige (en doorgewinterde) koningin genaamd Harmonica Sunbeam die live lezingen hield met kinderen.
Om het traject van Drag Queen Story Hour en de bemoedigende stap van HBO om de LGBTQ-gemeenschap te ondersteunen te vieren, sprong ik aan de telefoon om met Harmonica Sunbeam te spreken over haar ervaringen. Met bijna dertig jaar ervaring in het vak, werpt ze licht op hoe ver de zaken zijn gegaan sinds haar spannende debuut bij een dragball in New York; ze liep in een categorie genaamd 'Butch Queen, First Time Up in Drag at a Ball' en won. Maar nu ze deel uitmaakt van DQSH heeft deze nieuwe fase van haar carrière zoveel meer opgeleverd dan ze had verwacht.
247CM: Wanneer kwam Drag Queen Story Hour voor jou in beeld?
Mondharmonica Zonnestraal: Drag Queen-verhaaluur originated in San Francisco with a woman by the name of Michelle Tea. Rachel Amy, from Brooklyn, went to San Francisco and saw it, and she brought it back to Brooklyn. The Brooklyn Public Library picked it up, and the first video they did went viral. They had such a demand for more girls — so many events were coming up — that they had an open call. And I saw it on Facebook, and went to the meeting and then to the training, and that's how I became involved. My first Drag Queen-verhaaluur was in the library in New York City, and it was going to be two pre-K classes.
PS: Oh mijn God!
HS: And a kindergarten class! About 75 kids. And so, right before I go out, they say, 'Oh yeah, and De New York Times is hier ook om met jou te praten.' Geen eerste dag van de werkdruk daar. [Lacht]
'We proberen een nieuwe generatie kinderen groot te brengen die tolerant ten opzichte van elkaar zijn, die open staan om te zijn wie ze zijn, en die begrijpen dat we niet allemaal hetzelfde zijn en dat dat oké is.'
PS: Hoe is jouw ervaring tot nu toe?
HS: Het is meer dan een jaar geleden dat ik dit doe, en ik kan je op een bepaald moment tijdens elke lezing vertellen dat ik denk dat ik op het punt sta te gaan huilen, omdat het zo'n emotionele ervaring voor mij is. Gewoon om de kinderen te zien, met de kinderen om te gaan, de ouders te zien, de band tussen de kinderen en de ouders te zien, en gewoon om het verband te zien. We proberen een nieuwe generatie kinderen groot te brengen die tolerant ten opzichte van elkaar zijn, die openstaan om te zijn wie ze zijn, en die begrijpen dat we niet allemaal hetzelfde zijn en dat dat oké is.
PS: Heb je gemerkt dat je tijdens deze uren een nieuwe versie van Harmonica moet maken?
HS: Het grappige is dat dragqueens dit programma echt laten werken, omdat ze gewend zijn om met publiek om te gaan. En omgaan met jonge kinderen is als omgaan met dronken volwassenen. [Lacht] Er is een gelukkig medium. Zo van: 'Oké, let op. Oké, kijk naar mij. Kijk naar mij. Oké, laten we dit doen.' Het goede aan kinderen – de meeste dan – is dat ze geen mobiele telefoons of Grindr of Scruff of Tinder of iets anders hebben dat hun aandacht van je afleidt, in tegenstelling tot bars en nachtclubs. En de kinderen kijken er enorm naar uit. Het is een geweldig gevoel als entertainer om een ruimte binnen te lopen en mensen zeggen: 'Ja hoor, ze is er!' Misschien loop ik een bar binnen en zeggen ze: 'Oh. OK.'
PS: Is er een interactie die je als bijzonder bijzonder blijft bijblijven?
HS: Ik was eens in een bibliotheek in New York City, en terwijl ik aan het lezen was, liep een klein meisje naar me toe, midden in het verhaal, en tikte me op de schouder. En ik zei: 'Ja?' En ze strekte haar handen uit, en in haar handen had ze al die pailletten verzameld die van mijn jurk vielen.
PS: Dat is zo lief! En hoe zit het met de ouders?!
HS: Nou ja, het was geen persoonlijk moment, maar het was een geschreven moment. Ik doe ook een verhaaluur voor kinderen met speciale behoeften in New York City. Er was dus een jonge jongen, en zijn moeder schreef mij. Ze zei dat hij elke keer dat ze naar het verhaaluur gaan, moeite heeft zich te concentreren. Maar hij concentreert zich echt heel erg als ik het verhaaluur doe. En elke keer dat hij naar het verhalenuur komt, is zijn vraag: 'Is Harmonica daar?' En het is gewoon geweldig, dat hij mijn naam onthoudt, en dat hij er echt naar uitkijkt om mij weer te zien.
'Ik zou aan het publiek kunnen vragen: 'Weet iemand wat een dragqueen is?' En in een bepaalde bibliotheek zei een klein meisje: 'Oh, het is een kruising tussen een draak en een koningin.'
PS: Ik vind dat zo leuk. Dus als je een van deze uren hebt, is er dan meestal een discussiegedeelte waarin je met de kinderen praat over genderexpressie en dergelijke? Of stel je vragen van hen? Hoe stroomt het doorgaans?
HS: Elke plaats is anders. Ik zou de menigte kunnen vragen: 'Weet iemand wat een drag queen is?' En in een bepaalde bibliotheek zei een klein meisje: 'O, het is een kruising tussen een draak en een koningin.' En ik dacht: 'Oké! Ja!' En dus legde ik hen uit wat mijn definitie van een drag queen is. En dat is iedereen die zich verkleedt om zich fantastisch te voelen, op een manier die je normaal niet doet. Dus jij kunt een Drag King zijn. Je kunt een dragqueen, een dragprinses of een dragprins zijn. Als we naar een bruiloft gaan, is dat niet hoe we ons normaal gesproken kleden. Nu zijn we aan het slepen, weet je wat ik bedoel?
PS: Absoluut.
HS: Ik denk ook dat het gesprekken tussen ouders en kinderen stimuleert. Er kan een kind zijn dat zich een beetje anders voelt en na een ervaring als deze misschien een paar dingen tegen de ouder wil zeggen. Of de ouder merkt misschien hoe goed het kind op de ervaring reageert, en stelt hem dan enkele vragen. En als communicatie jong kan beginnen, waarbij mensen zich uiten en zeggen hoe ze over verschillende situaties denken, resulteert dit in werkelijkheid in veel betere, ruimdenkende volwassenen, ongeacht wat er uiteindelijk gebeurt, ongeacht welke rol het kind op zich neemt. Het is die hele communicatie en dat respect, terwijl veel kinderen merken dat ze niet met iemand kunnen praten over hoe ze zich voelen, weet je? Ze zijn bang om te zeggen: 'O, ik voel me zo', of: 'Soms voel ik me zo.' Ze hebben niemand waar ze contact mee kunnen opnemen, en dus nemen ze deze gevoelens op en kroppen ze op.
PS: Het lijkt erop dat je doelt op het feit dat er mensen zijn die het programma niet leuk vinden. Hoe ga je om met de nee-zeggers?
HS: We moeten gewoon blijven doen wat we doen. Weet je wat ik bedoel? Je kunt [mensen] niet naar het evenement laten komen, maar . . . het programma stopt niet, hoezeer ze het programma ook neerleggen.
PS: Het is zo duidelijk dat dit programma een positieve verandering teweegbrengt. Denkt u na over andere manieren waarop u deze meer aanvaardbare boodschap kunt verspreiden?
HS: Ik moet mezelf zijn. En ik ben blij met wie ik ben. Zolang ik in mijn waarheid blijf wandelen, zal het op de een of andere manier op iemand anders overkomen. En dat is zelfs als ik in een nachtclub ben. We hebben veel volwassen mensen die zichzelf als homo of lesbisch beschouwen. Maar ze zijn er nog steeds niet helemaal uit. De dragqueens leven tenminste, wandelen in hun waarheid, zijn zichzelf en genieten van het leven zonder beperkingen. En het maakt een groot verschil.
PS: Het is echt gek hoeveel empowerment van jezelf anderen empowert.
HS: Zelfs als je het niet eens weet.
'Zolang ik in mijn waarheid blijf wandelen, zal het op de een of andere manier op iemand anders overkomen.'
PS: En dit is dus een soort nieuw, spannend hoofdstuk: Drag Queen Story Hour is in samenwerking met HBO naar The Studio gekomen. Hoe voelt het om dit platform te hebben om over het programma te praten en de boodschap ervan te verspreiden?
HS: Ik vind het een prachtige kans. Ik ben dankbaar dat The Studio mij hier heeft gebracht. Met al het gevarieerde programmeren dat ze in de loop van de weken hebben gedaan, sluit dit echt aan bij de familieweek. We hadden vandaag een hele, hele grote trekking in de studio. En ik denk dat het net zo zal doorgaan als Drag Queen Story Hour. En nu wil ik niet zeggen dat mensen The Studio nog niet eerder kenden, maar meer mensen weten er wel van dan ooit.
PS: Wat maakt Drag Queen Story Hour uiteindelijk echt speciaal?
HS: Het overbrugt de kloof tussen twee verschillende uitersten. We zien dragqueens en kinderen niet altijd samen. Het zijn twee verschillende werelden die elkaar ontmoeten, en die elkaar in harmonie ontmoeten.
