Een van de tv-programma's waar dit najaar het meest naar wordt uitgekeken is 'Lessen in Chemistry' van Apple TV. Gebaseerd op de bestseller van Bonnie Garmus, spelen Brie Larson, Lewis Pullman en Aja Naomi King in de serie een verhaal over een Amerikaanse vrouw uit het midden van de eeuw die moeite heeft om voet aan de grond te krijgen in een wetenschappelijke wereld die weigert haar te respecteren. Met perfect retro decors en kostuums die doen denken aan de jaren vijftig, voelt het als het soort show dat gebaseerd zou kunnen zijn op het echte leven, maar dat is het in werkelijkheid niet.
Is 'Lessen in de scheikunde' gebaseerd op een waargebeurd verhaal?
Als je door 'nostalgische' tv-kanalen hebt gebladerd of verwoed hebt gegoogled in de hoop meer te weten te komen over de echte Elizabeth Zott, zul je teleurgesteld zijn. Elizabeth, Calvin, Harriet en de rest van je favoriete personages zijn allemaal fictieve creaties, met dank aan de creatieve geest van auteur Garmus. Ze hebben echter wel een beetje echt leven in zich, aldus Garmus, vertelde ze CBS-nieuws dat haar eigen leven, en dat van haar moeder, bepaalde aspecten van het boek en van Elizabeth in het bijzonder inspireerden.
'Het is zeker ter ere van mijn moeder,' zei ze. 'Mijn moeder zou je vertellen dat ze het vloeken niet leuk zou vinden. Maar ze zou de boodschap dat vrouwen meer moeten zijn wie ze werkelijk zijn, echt goedkeuren.' Ze onthulde ook dat de roeihobby van de personages geïnspireerd was door haar eigen ervaring als roeier. 'Nou, ik moest iets in het boek zetten waar ik echt vanaf wist!'
Garmus sprak ook over het putten van inspiratie uit echte wetenschappers, maar ook uit de algemene perceptie van vrouwen in de jaren vijftig en zestig – dat wil zeggen, de verwachting dat ze hun carrière zouden opgeven om echtgenote en moeder te worden. Opnieuw dacht ze aan haar moeder, die verpleegster was voordat ze moeder werd.
‘Ik besefte niet echt hoeveel beperkingen er aan die generatie waren opgelegd totdat ik met het onderzoek begon’, vertelde Garmus. De New York Times , 'Je carrière opgeven, en dan steeds maar gemiddeld genoemd worden.' In hetzelfde interview benadrukte ze dat de personages en de situaties in het boek niet gebaseerd waren op bepaalde figuren uit het echte leven, maar dat het boek in plaats daarvan 'een liefdesbrief aan wetenschappers en het wetenschappelijke brein' is.
Waargebeurde verhalen zoals 'Lessen in de scheikunde'
Hoewel 'Lessons in Chemistry' zelf niet gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, zijn er tal van historische figuren en gebeurtenissen met vergelijkbare thema's. Elizabeths fictieve kookprogramma 'Supper at Six' doet denken aan de populariteit van kook-tv-programma's zoals 'The French Chef' van Julia Child. Hoewel de vrolijke publieke persoonlijkheid van Child heel anders was dan die van de levendige, scherpe Elizabeth, zijn er zeker enkele parallellen. Waar de fictieve Elizabeth kijkers het verband leert tussen wetenschap en eten, bracht Child de 'elite' Franse keuken in het dagelijks leven; beide richten zich op het demystificeren van iets in de keuken dat in eerste instantie intimiderend lijkt.
Elizabeths strijd om haar stem te laten horen in een tijdperk van stereotypering en discriminatie doet ook denken aan verhalen als de 'menselijke rekenmachines' bij NASA in 'Hidden Figures'. Deze vrouwen werden, net als Elizabeth, gediscrimineerd vanwege hun geslacht, maar in tegenstelling tot Elizabeth (een blanke vrouw) kregen ze ook te maken met frustrerend of zelfs gevaarlijk racisme. Verschillende van hen, zoals Katherine Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson, hadden een opmerkelijke carrière en doorbraken de barrières waarvan niemand dacht dat ze konden worden doorbroken. Als 'Lessons in Chemistry' meer mensen inspireert om op zoek te gaan naar de echte verhalen van vrouwen die vochten om gehoord te worden – en gewonnen – is dat zeker ook reden voor een feestje.
